الان که دبیرستانی هستم بیشتر پولم را صرف خرید لباس، غذا خوردن بیرون با دوستانم و اشتراک اسپاتیفای و نتفلیکس می‌کنم. همچنین هر ماه مقداری برای بنزین ماشینم خرج می‌کنم. قبلاً وقتی کوچک‌تر بودم، پولم را بیشتر صرف خرید اسباب‌بازی، بستنی و بازی‌های کامپیوتری می‌کردم. هزینه‌هایم خیلی کمتر بود و پول توجیبی‌ام کفایت می‌کرد. دوست دارم پول بیشتری برای سفر داشته باشم. می‌خواهم به ایران سفر کنم و فرهنگ و تاریخ این کشور را از نزدیک ببینم. همچنین دوست دارم برای کلاس‌های موسیقی هم پول داشته باشم. درباره مصرف جوانان امروزی فکر می‌کنم بسیاری از ما بیش از حد خرج می‌کنیم. شبکه‌های اجتماعی ما را تشویق به خرید چیزهای غیرضروری می‌کنند. باید یاد بگیریم پس‌انداز کنیم و بین نیازها و خواسته‌هایمان تفاوت قائل شویم.

سیل ویرانگر در شمال نروژ – ده‌ها خانواده بی‌خانمان شدند روز سه‌شنبه ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، بارندگی شدید و بی‌سابقه‌ای در شهر بودو در شمال نروژ باعث سیل ویرانگری شد. از ساعت ۳ بعد از ظهر باران شدیدی شروع شد و تا صبح روز بعد ادامه داشت. رودخانه اصلی شهر از کرانه‌هایش سرریز شد و آب وارد خیابان‌ها و خانه‌های مسکونی شد. بیش از پنجاه خانه زیر آب رفتند و چندین جاده مسدود شدند. خوشبختانه تلفات جانی گزارش نشده اما ده‌ها خانواده مجبور شدند خانه‌هایشان را ترک کنند. آتش‌نشانان و نیروهای امدادی از همان ساعات اولیه مشغول کمک‌رسانی هستند. صلیب سرخ نروژ پناهگاه‌های موقتی در مدرسه‌ها و سالن‌های ورزشی ایجاد کرده است. کارشناسان هواشناسی می‌گویند تغییرات اقلیمی باعث افزایش این نوع حوادث شده و باید برای آینده آمادگی بیشتری داشته باشیم.

رابرت سوان گفته است: «بزرگ‌ترین تهدید برای سیاره ما این باور است که شخص دیگری آن را نجات خواهد داد.» این جمله پیام بسیار مهمی دارد. بسیاری از مردم فکر می‌کنند حفاظت از محیط زیست وظیفه دولت‌ها و سازمان‌های بزرگ است. آنها می‌گویند «من یک نفر هستم و نمی‌توانم تأثیری داشته باشم.» اما این طرز فکر خطرناک‌ترین مشکل زیست‌محیطی است. اگر هر فردی فکر کند دیگران مشکل را حل خواهند کرد، هیچ‌کس اقدامی نمی‌کند. تغییرات اقلیمی، آلودگی هوا و نابودی جنگل‌ها مسائلی هستند که به تلاش همه نیاز دارند. من معتقدم هر فردی می‌تواند تغییر ایجاد کند. استفاده کمتر از پلاستیک، صرفه‌جویی در مصرف آب و انرژی، و استفاده از حمل و نقل عمومی قدم‌های کوچک اما مؤثری هستند. وقتی میلیون‌ها نفر این قدم‌های کوچک را بردارند، تأثیر بزرگی خواهد داشت. مسئولیت نجات زمین بر عهده همه ماست.

داستان‌ها و روایت‌ها: پل ارتباطی بین نسل‌ها یکی از داستان‌هایی که هرگز فراموش نمی‌کنم، داستانی است که پدربزرگم درباره مهاجرت خانواده‌اش از ایران به نروژ برایم تعریف کرد. او گفت که در سال ۱۹۸۵ با یک چمدان کوچک و بدون دانستن یک کلمه نروژی به اسلو رسید. زمستان سردی بود و او تا به حال برف ندیده بود. این داستان را به خاطر می‌سپارم چون نشان می‌دهد چقدر شجاعت و قدرت لازم بوده تا خانواده من زندگی جدیدی را در کشور دیگری شروع کنند. انتقال داستان‌های شخصی به نسل‌های بعدی بسیار مهم است. اول، این داستان‌ها هویت خانوادگی ما را شکل می‌دهند. وقتی بدانیم اجدادمان چه سختی‌هایی کشیده‌اند، قدر زندگی فعلی خود را بیشتر می‌دانیم. دوم، این داستان‌ها درس‌های زندگی را به شکل جذاب و قابل فهم منتقل می‌کنند. سوم، بدون این روایت‌ها بسیاری از تجربیات ارزشمند برای همیشه گم می‌شوند. من از طریق‌های مختلفی با گذشته آشنا شده‌ام. مهم‌ترین منبع من داستان‌های شفاهی پدربزرگ و مادربزرگم بوده. آنها درباره جشن‌های نوروز در ایران، خاطرات مدرسه و زندگی روزمره‌شان برایم تعریف کرده‌اند. همچنین از کتاب‌های تاریخی و شاهنامه فردوسی چیزهای زیادی درباره تاریخ و فرهنگ ایران یاد گرفته‌ام. فیلم‌ها و مستندهای تاریخی هم نقش مهمی در آشنایی من با گذشته داشته‌اند. به نظر من هر خانواده‌ای باید وقت بگذارد و داستان‌هایش را به فرزندانش منتقل کند، چون این داستان‌ها گنجینه‌ای ارزشمند هستند که نباید از بین بروند.