امروزه جوانان انواع مختلف محتوا در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. عکس‌های روزانه، ویدیوهای سرگرم‌کننده، نظرات شخصی و حتی تجربیات دردناک از گذشته از جمله چیزهایی است که جوانان در فضای مجازی منتشر می‌کنند. دلایل مختلفی برای اشتراک‌گذاری محتوای شخصی وجود دارد. بسیاری از جوانان برای جلب توجه و دریافت لایک و نظر این کار را می‌کنند. برخی هم احساس می‌کنند با به اشتراک گذاشتن مشکلاتشان، سبک‌تر می‌شوند و از حمایت دیگران بهره‌مند می‌شوند. اما مزایای اشتراک‌گذاری محدود است. می‌تواند باعث ایجاد ارتباط و همدلی شود. در عین حال معایب جدی هم دارد. اطلاعات شخصی ممکن است توسط افراد بدخواه سوء استفاده شوند. به نظر من اطلاعات مالی، آدرس خانه، مشکلات خانوادگی و تصاویر خصوصی چیزهایی هستند که هرگز نباید در فضای مجازی منتشر شوند. باید همیشه قبل از اشتراک‌گذاری فکر کنیم که آیا این محتوا می‌تواند در آینده به ما آسیب برساند یا نه.

دوستی یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی هر انسانی است. برای من یک دوست خوب کسی است که در روزهای سخت کنارم باشد و همیشه صادق باشد. دوست واقعی قضاوت نمی‌کند و می‌تواند اسرارم را حفظ کند. من با دوستانم از راه‌های مختلف در ارتباطم. هر روز در واتساپ پیام می‌فرستیم و ویدیوهای جالب به اشتراک می‌گذاریم. آخر هفته‌ها هم سعی می‌کنیم حضوری همدیگر را ببینیم. فکر می‌کنم در آینده تماس‌های تصویری بیشتر جای ملاقات‌های حضوری را خواهند گرفت. بزرگ‌ترین چالش‌های دوستی در جامعه امروز، زندگی پرمشغله و تأثیر شبکه‌های اجتماعی است. ما وقت کمتری برای دیدار حضوری داریم و ارتباطات مجازی عمق کمتری دارند. همچنین مقایسه زندگی در اینستاگرام گاهی حسادت ایجاد می‌کند و به دوستی‌ها آسیب می‌زند. باید یاد بگیریم که برای دوستی‌های واقعی وقت بگذاریم.

کلاس گروولیوس گفته است: «دوست داشتن کسی فرایندی است که هر دو طرف در آن تغییر می‌کنند. دوستی کار و تلاش می‌خواهد.» من کاملاً با این نظر موافقم. دوستی واقعی مثل یک گیاه است. اگر آب ندهید و مراقبت نکنید، می‌خشکد و از بین می‌رود. باید وقت بگذاریم، گوش بدهیم و گاهی از خواسته‌های خود بگذریم. من از تجربه شخصی می‌دانم که دوستی کار می‌خواهد. وقتی با بهترین دوستم اختلاف نظر داشتیم، باید با صبر و حوصله مشکل را حل می‌کردیم. اگر تلاش نمی‌کردیم، دوستی‌مان تمام شده بود. همچنین در دوستی هر دو طرف تغییر می‌کنند. ما از یکدیگر یاد می‌گیریم و رشد می‌کنیم. این تغییرات مثبت هستند و ما را انسان‌های بهتری می‌سازند.

اختلاف نظر بخشی طبیعی از زندگی است و همه ما آن را تجربه کرده‌ایم. آخرین باری که من با کسی اختلاف نظر جدی داشتم، هفته گذشته با برادرم بود. موضوع اختلاف ما این بود که چه کسی باید آشپزخانه را تمیز کند. من فکر می‌کردم نوبت او بود چون من روز قبل تمیز کرده بودم. اما او می‌گفت که خسته است و از مدرسه تازه آمده. هر دو عصبانی بودیم و صدایمان بالا رفت. من معتقد بودم که کارهای خانه باید عادلانه تقسیم شود و او هم فکر می‌کرد که باید به شرایط هر شخص توجه کرد. در نهایت مادرم پیشنهاد داد یک برنامه هفتگی بنویسیم تا هر کسی وظایف مشخصی داشته باشد. هر دو این پیشنهاد را قبول کردیم و مشکل حل شد. به نظر من بهترین راه‌های مدیریت اختلاف نظر عبارتند از: اول، آرام ماندن و عصبانی نشدن. وقتی عصبانی هستیم حرف‌هایی می‌زنیم که بعداً پشیمان می‌شویم. دوم، گوش دادن فعال به طرف مقابل. باید سعی کنیم موضوع را از دید دیگری ببینیم. سوم، پیدا کردن راه‌حل مشترک که هر دو طرف از آن راضی باشند. چهارم، اگر نتوانستیم به توافق برسیم، بهتر است از یک فرد سوم کمک بخواهیم. مهم‌ترین نکته این است که اختلاف نظر نباید به از بین رفتن رابطه منجر شود.