در حال حاضر بیشتر پولم را صرف حمل‌ونقل، غذا و خرید لباس می‌کنم. به عنوان یک دانش‌آموز، هر ماه مبلغی برای بلیت اتوبوس و خرید ناهار در مکتب هزینه می‌کنم. همچنین بخشی از پولم را برای اشتراک سرویس‌های آنلاین مانند نتفلیکس و اسپاتیفای می‌پردازم. قبلاً وقتی کوچک‌تر بودم، بیشتر پولم را برای بازی‌ها، شیرینی‌جات و اسباب‌بازی خرج می‌کردم. دوست دارم پول بیشتری برای سفر کردن داشته باشم. آرزویم این است که بتوانم در تابستان به کشورهای مختلف سفر کنم و فرهنگ‌های جدید را تجربه کنم. سفر بهترین نوع آموزش است و تجربه‌هایی به انسان می‌دهد که هیچ کتابی نمی‌تواند. به نظر من فرهنگ مصرف در میان جوانان امروزی نگران‌کننده است. بسیاری از جوانان تحت تأثیر تبلیغات و شبکه‌های اجتماعی، چیزهایی می‌خرند که واقعاً به آن نیاز ندارند. خرید لباس‌های گران‌قیمت و آخرین مدل تلفن همراه فقط برای نشان دادن به دیگران، نوعی اسراف است. فکر می‌کنم جوانان باید یاد بگیرند بین «نیاز» و «خواست» تفاوت قائل شوند.

سیلاب ویرانگر در شمال افغانستان بغلان، ۲۵ اپریل ۲۰۲۴ – سیلاب شدیدی که ناشی از بارش‌های سنگین بهاری بود، روز گذشته مناطق وسیعی از ولایت بغلان را فرا گرفت و خسارات جبران‌ناپذیری به بار آورد. آب‌های خروشان که از کوه‌ها سرازیر شدند، ده‌ها خانه مسکونی را تخریب کردند و زمین‌های کشاورزی را زیر آب بردند. جاده‌های اصلی مسدود شده و دسترسی به چندین روستا قطع گردیده است. دمای هوا در روزهای گذشته به شدت افزایش یافته بود که باعث ذوب سریع برف‌ها و تشدید سیلاب شد. صدها خانواده بی‌خانمان شده‌اند و در مکاتب و مساجد اطراف پناه گرفته‌اند. کودکان و سالمندان بیشترین آسیب‌دیدگان هستند. کشاورزانی که تمام محصولات فصلی خود را از دست داده‌اند، با بحران اقتصادی شدیدی مواجه هستند. سازمان‌های امدادرسانی در حال ارسال کمک‌های غذایی و پناهگاه‌های موقت هستند.

این سخن رابرت سوان پیامی بسیار عمیق و بیدارکننده دارد. بزرگ‌ترین تهدید برای سیاره ما این نیست که راه‌حلی برای مشکلات زیست‌محیطی وجود ندارد، بلکه این است که بیشتر مردم فکر می‌کنند مسئولیت نجات زمین بر عهده کس دیگری است. ما معمولاً انتظار داریم که دولت‌ها، سازمان‌های بین‌المللی یا دانشمندان مشکل تغییرات اقلیمی را حل کنند. اما واقعیت این است که تغییر از خود ما شروع می‌شود. هر فردی با کارهای کوچک روزمره مانند کاهش مصرف پلاستیک، صرفه‌جویی در آب و انرژی، و استفاده از وسایل نقلیه عمومی می‌تواند تأثیر مثبتی بر محیط زیست بگذارد. اگر هشت میلیارد نفر ساکن زمین هر کدام منتظر دیگری بمانند، هیچ اقدامی صورت نخواهد گرفت. اما اگر هر کدام از ما مسئولیت سهم خود را بپذیریم و تغییرات کوچک اما معناداری ایجاد کنیم، تأثیر جمعی آن می‌تواند سرنوشت سیاره ما را تغییر دهد. نجات زمین وظیفه همه ماست، نه کس دیگری.

یکی از داستان‌هایی که هرگز فراموش نمی‌کنم، داستانی است که پدربزرگم برایم تعریف کرد. او درباره دوران کودکی‌اش در یک روستای کوچک در شمال افغانستان صحبت می‌کرد. تعریف می‌کرد که چگونه در زمستان‌های سرد، مردم روستا دور هم جمع می‌شدند و کنار آتش نشسته، داستان‌های قدیمی می‌گفتند. یک شب زمستانی، طوفان شدید برفی راه‌ها را بسته بود و مردم روستا مجبور شدند برای نجات یک خانواده گرفتار در برف، همه با هم همکاری کنند. این داستان را به خاطر دارم زیرا پدربزرگم با چنان احساس و شور تعریف می‌کرد که انگار همه چیز جلوی چشمم زنده می‌شد. همچنین این داستان ارزش همبستگی و کمک به یکدیگر را به زیبایی نشان می‌دهد. انتقال داستان‌ها و خاطرات شخصی به نسل بعدی بسیار مهم است. این داستان‌ها هویت فرهنگی ما را شکل می‌دهند و به ما می‌آموزند که اجداد ما چگونه زندگی می‌کردند، با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کردند و چه ارزش‌هایی داشتند. بدون این داستان‌ها، بخش بزرگی از تاریخ و فرهنگ ما برای همیشه گم خواهد شد. کتاب‌های تاریخ فقط رویدادهای بزرگ را ثبت می‌کنند، اما داستان‌های شخصی زندگی واقعی مردم عادی را منعکس می‌سازند. من از طریق داستان‌ها و خاطرات خانوادگی با گذشته آشنا شده‌ام. مادربزرگم درباره آداب و رسوم عروسی، جشن‌های نوروز و زندگی روزمره در افغانستان قدیم برایم تعریف می‌کرد. پدرم خاطرات مهاجرت و سختی‌های زندگی در کشور جدید را بازگو می‌نمود. این داستان‌ها مانند پلی هستند که من را به ریشه‌ها و فرهنگم متصل می‌کنند. هر بار که این داستان‌ها را می‌شنوم، احساس غرور و تعلق بیشتری به هویتم پیدا می‌کنم و تصمیم می‌گیرم که روزی این داستان‌ها را به فرزندان خودم نیز منتقل کنم.