«عشق کور است» یک ضرب‌المثل قدیمی است که در بسیاری از زبان‌ها وجود دارد. معنای آن این است که وقتی انسان عاشق کسی می‌شود، دیگر عیب‌ها و اشتباه‌های او را نمی‌بیند. در عشق، انسان فقط خوبی‌ها را می‌بیند و به واقعیت توجه نمی‌کند.

برای مثال، گاهی مردم رفتار اشتباه دوست یا همسر خود را نادیده می‌گیرند، چون او را دوست دارند. پدر و مادرها هم آن‌قدر فرزندشان را دوست دارند که شیطنت‌های او را نمی‌بینند. به همین دلیل می‌گویند عشق چشم انسان را می‌بندد و او را کور می‌کند.

موضوع: چگونه رشته‌ی درست را انتخاب کنیم

دانش‌آموزان عزیز،

وقتی من در پایه‌ی اول دبیرستان بودم، ریاضی، علوم طبیعی و زبان‌ها را انتخاب کردم. این درس‌ها را به این دلیل انتخاب کردم که به آن‌ها علاقه داشتم و می‌خواستم در آینده مهندس شوم.

حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، فکر می‌کنم انتخاب‌هایم درست بودند. این درس‌ها چیزهای زیادی به من یاد دادند، هرچند گاهی سخت بودند. با این حال، اگر دوباره انتخاب کنم، همین رشته‌ها را برمی‌گزینم.

توصیه‌ی من این است که به علاقه و هدف آینده‌ی خود فکر کنید. فقط به خاطر دوستانتان یک رشته را انتخاب نکنید. با معلم‌ها و خانواده‌تان مشورت کنید و چیزی را انتخاب کنید که واقعاً دوست دارید. موفق باشید!

به نظر من استفاده از نمره در مدرسه هم فایده دارد و هم زیان. از یک طرف، نمره‌ها دانش‌آموزان را برای تلاش بیشتر تشویق می‌کنند و نشان می‌دهند که هر کس چقدر یاد گرفته است. معلم‌ها و والدین هم با نمره‌ها پیشرفت دانش‌آموز را می‌فهمند.

از طرف دیگر، نمره‌ها گاهی فشار و استرس زیادی ایجاد می‌کنند. بعضی دانش‌آموزان فقط برای گرفتن نمره‌ی خوب درس می‌خوانند، نه برای یادگیری. من فکر می‌کنم نمره لازم است، اما باید در کنار آن به لذت یادگیری و خلاقیت هم اهمیت بدهیم.

من درست در میان آتش ایستاده‌ام. شعله‌های بلند دور تا دورم بالا می‌روند و آسمان از نور نارنجی پر شده است. صدای ترق‌ترق سوختن هیزم را می‌شنوم و از دور صدای آواز و خنده‌ی مردم به گوش می‌رسد. گرمای آتش صورتم را لمس می‌کند و بوی دود در هوا پیچیده است. در درونم هم آرامش عجیبی هست و هم کمی غم.

من اینجا تنها ایستاده‌ام. این انتخاب خودم است. می‌خواستم میان این‌همه آدم، چند لحظه تنها باشم تا با آرامش فکر کنم. گاهی انسان در میان جمع هم احساس تنهایی می‌کند.

وقتی به شعله‌ها نگاه می‌کنم، یاد کودکی‌ام می‌افتم؛ زمانی که در شب‌های تابستان کنار مادربزرگم می‌نشستم. او برایم قصه‌های قدیمی می‌گفت و ما با هم ستاره‌ها را می‌شمردیم. امروز او کنارم نیست، اما در روشنایی این آتش انگار دوباره نزدیک من است. این لحظه همیشه در خاطرم خواهد ماند.