Powiedzenie „miłość jest ślepa” oznacza, że kiedy kogoś kochamy, nie widzimy jego wad. Zauważamy tylko zalety i wybaczamy błędy, których normalnie byśmy nie zaakceptowali.

Dobrym przykładem jest osoba zakochana, która nie słucha ostrzeżeń przyjaciół. Rodzina widzi, że partner jest nieuczciwy, ale zakochany człowiek broni go i wierzy tylko w to, co dobre.

Miłość potrafi też oślepić rodziców. Czasami nie dostrzegają oni złego zachowania własnego dziecka, ponieważ kochają je bezwarunkowo.

Moim zdaniem to powiedzenie jest prawdziwe. Uczucie jest silniejsze niż rozum, dlatego warto czasem posłuchać rad bliskich osób, które patrzą na sytuację obiektywnie.

Cześć! Nazywam się Marek i chodzę do ostatniej klasy liceum. Chciałbym pomóc wam w wyborze przedmiotów.

Ja wybrałem rozszerzoną matematykę, fizykę i informatykę, ponieważ interesuję się techniką i chcę studiować inżynierię. Te przedmioty są trudne, ale bardzo ciekawe i przydatne.

Kiedy patrzę wstecz, myślę, że podjąłem dobrą decyzję. Gdybym mógł wybrać jeszcze raz, zrobiłbym to samo, choć może dodałbym jeden przedmiot językowy, bo języki są dziś bardzo ważne.

Moja rada jest prosta: wybierajcie przedmioty zgodnie z waszymi zainteresowaniami, a nie dlatego, że wybierają je koledzy. Zastanówcie się, co chcecie robić w przyszłości, i porozmawiajcie z doradcą zawodowym. Pamiętajcie też, żeby nie brać zbyt wielu trudnych przedmiotów naraz. Powodzenia!

Drodzy koledzy i nauczyciele! Chciałabym przedstawić swoje zdanie na temat ocen w szkole.

Uważam, że oceny są potrzebne, ale nie powinny być najważniejsze. Z jednej strony pomagają nam sprawdzić, ile już umiemy, i motywują do nauki. Z drugiej strony powodują duży stres, a niektórzy uczniowie uczą się tylko dla stopnia, a nie dla wiedzy.

Moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem jest połączenie ocen z opisową informacją zwrotną od nauczyciela. Wtedy wiemy, co robimy dobrze, a co musimy poprawić.

Podsumowując, oceny mogą być pomocne, jeśli traktujemy je jako wskazówkę, a nie jako jedyny cel nauki. Dziękuję za uwagę.

Stoję sama na wzgórzu, a przede mną płonie ogromne ognisko. Płomienie są pomarańczowe i czerwone, a iskry unoszą się wysoko w ciemne, letnie niebo. Wokół mnie tańczą ludzie – słyszę śmiech, muzykę skrzypiec i trzask palącego się drewna. W powietrzu czuć zapach dymu i wilgotnej trawy. Jest ciepła noc świętojańska, najkrótsza noc roku.

Choć wokół jest wielu ludzi, stoję z boku, trochę dalej od reszty. Nie jestem tu przypadkiem – wybrałam to miejsce świadomie. Czasami potrzebuję ciszy, żeby pomyśleć. Wolę patrzeć na ogień i na innych, niż bawić się razem z nimi. Ten moment samotności nie jest smutny. Jest spokojny i piękny.

Kiedy patrzę w płomienie, wracają do mnie wspomnienia z dzieciństwa. Pamiętam, jak jako mała dziewczynka stałam obok babci przy takim samym ognisku. Trzymała mnie za rękę i opowiadała stare legendy o nocy świętojańskiej, o kwiecie paproci, który podobno przynosi szczęście. Wtedy wierzyłam w każde jej słowo.

Dziś babci już nie ma, ale ogień wygląda dokładnie tak samo jak wtedy. Myślę, że ludzie od setek lat gromadzą się przy takich ogniskach, żeby świętować lato i być razem. Ogień łączy pokolenia.

Uśmiecham się do siebie. Za chwilę wrócę do tańczących, ale teraz jeszcze przez moment chcę zostać tutaj, sama ze swoimi myślami i płomieniami.