من بیشتر وقت خود را با مادرم و دوستم احمد سپری می‌کنم. مادرم بهترین دوست من است چون همیشه مرا درک می‌کند و به من کمک می‌کند. احمد همصنفی من است و ما از کودکی با هم دوست هستیم. وقتی با مادرم هستم، ما آشپزی می‌کنیم و تلویزیون تماشا می‌کنیم. با احمد فوتبال بازی می‌کنیم و باهم درس می‌خوانیم. من از بودن با آنها خیلی خوشحال هستم.

سلام مادر جان، امیدوارم هفته پر مصروفت خوب پیش برود. می‌خواستم برایت بگویم که چه کارهایی را انجام دادم. لباس‌ها را شستم و همه چیز تمیز شد. آشپزخانه را هم شستم اما هنوز کاملاً تمام نشده چون وقت کم بود. به مارکیت رفتم و نان، شیر و گوشت خریدم ولی متأسفانه ماست نارگیل نداشتند. تحفه‌ی کاکا را هم خریدم. یک دستمال ابریشمی زیبا برایش گرفتم. اما هنوز به برادر کوچکم در درس‌هایش کمک نکردم چون خودم هم امتحان دارم و باید اول درسم را می‌خواندم. شب به او کمک می‌کنم. به امید دیدار، فرزندت

دیروز بعد از مکتب در راه خانه از یک کوچه خلوت می‌گذشتم. ناگهان چشمم به یک بکس کهنه‌ی چرمی افتاد که وسط سرک افتاده بود. بکس قهوه‌ای رنگ بود و کمی خاکی به نظر می‌رسید. وقتی بکس را باز کردم، چیزهای عادی مثل یک کتاب، چند قلم و یک دستمال داخلش بود. اما چیزی که واقعاً مرا حیران کرد، یک نامه قدیمی بود که تاریخ پنجاه سال پیش را داشت. نامه به زبان فارسی نوشته شده بود و درباره عشق و دوری از وطن صحبت می‌کرد. فهمیدم که صاحب بکس شاید یک شخص مسن باشد که خاطرات قدیمی خود را با خود حمل می‌کند. من بکس را به نزدیکترین مرکز پولیس بردم و آدرس محل پیدا شدن آنرا دادم. امیدوارم صاحبش پیدا شود و نامه‌های عزیزش دوباره به دستش برسد. این تجربه به من یاد داد که هر چیز کهنه‌ای می‌تواند داستان زیبایی داشته باشد.