ضرب‌المثل «عشق کور می‌کند» به این معناست که وقتی انسان عاشق می‌شود، گاهی نمی‌تواند عیب‌ها یا مشکلات طرف مقابل و یا حتی پیامدهای تصمیمات خود را ببیند. عقل تحت‌الشعاع احساسات قرار می‌گیرد. داستان لیلی و مجنون نمونهٔ خوبی از این موضوع است. مجنون به قدری در عشق لیلی غرق شد که خانواده، جایگاه اجتماعی و حتی زندگی عادی خود را کنار گذاشت و به بیابان پناه برد. او همه‌چیز را فدای این عشق کرد. در زندگی روزمره هم می‌بینیم که افراد گاهی روابط ناسالم را ادامه می‌دهند چون عشق باعث می‌شود واقعیت را نبینند.

سلام به همه دانش‌آموزان صنف یازدهم! من در سال اول، بیولوژی و ریاضی R1 را به‌عنوان مضامین انتخابی برگزیدم، چون به رشته پزشکی علاقه داشتم. در آن زمان زیاد مطمئن نبودم، اما تصمیم گرفتم موضوعاتی را انتخاب کنم که مرا به سمت هدفم نزدیک‌تر می‌کند. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، از انتخابم راضی هستم. بیولوژی جالب‌تر از آنچه فکر می‌کردم بود و ریاضی R1، هرچند سخت بود، مهارت حل مسئله‌ام را تقویت کرد. اگر دوباره باید انتخاب می‌کردم، همین راه را می‌رفتم. توصیه من به شما این است: مضامینی را انتخاب کنید که واقعاً به آن‌ها علاقه دارید، نه فقط چون دوستانتان آن‌ها را انتخاب کرده‌اند. با معلمان مشورت کنید و به آینده‌ای که می‌خواهید بسازید فکر کنید.

به نظر من، نمرات هرچند مفید هستند، اما نباید تنها معیار سنجش موفقیت یک دانش‌آموز باشند. نمرات می‌توانند فشار روانی زیادی ایجاد کنند و باعث شوند دانش‌آموزان به‌جای علاقه به یادگیری، فقط به دنبال کسب نمره بالا باشند. از طرف دیگر، نمرات به دانش‌آموزان و والدین کمک می‌کنند تا پیشرفت را اندازه‌گیری کنند و برای دانشگاه‌ها معیاری قابل مقایسه فراهم می‌کنند. به باور من، مکاتب باید علاوه بر نمرات، بازخورد کتبی و شفاهی بیشتری ارائه دهند تا تمرکز بیشتر بر یادگیری واقعی باشد، نه فقط بر یک عدد.

شب یلدای تابستان است و من در میان جمعیت ایستاده‌ام، اما در عین حال احساس تنهایی می‌کنم. شعله‌های آتش بلند و سرکش به آسمان رنگارنگ عصرگاهی می‌رسند و صدای ترکیدن هیزم‌ها با خنده و آواز مردم اطرافم درهم می‌آمیزد. بوی دود و چمن تازه‌چیده‌شده فضا را پر کرده است. دخترانی که در کنار آتش می‌رقصند، پیراهن‌های سفیدشان در نور شعله می‌درخشد، اما من کمی دورتر ایستاده‌ام، در حالی که به آتش خیره شده‌ام. شاید به این دلیل تنها ایستاده‌ام که ذهنم جای دیگری است - در گذشته. با نگاه به شعله‌ها، خاطره‌ای از کودکی‌ام زنده می‌شود: شبی که با مادرم کنار آتش نشسته بودیم و او برایم افسانه‌های قدیمی نروژی را تعریف می‌کرد. آن روزها ساده و پر از آرامش بودند، برخلاف زندگی امروزم که پر از عجله و نگرانی است. آتش برایم نمادی از تغییر است - همان‌طور که هیزم می‌سوزد و به خاکستر تبدیل می‌شود، فکر می‌کنم زمان هم همین‌طور می‌گذرد و چیزی از ما باقی نمی‌ماند جز خاطرات. شاید به همین دلیل امشب به‌جای رقصیدن، ترجیح می‌دهم فقط تماشا کنم و در سکوت با گذشته‌ام خداحافظی کنم.